Tehran, Iran  

این دو کامنت اخر از سخنان اوشو بود و کامنت منظور شما از خرده فرمایشات خودم هست و روی کلمه هرگز هم اصرار دارم...شک نکنید

به دام زلف تودل مبتلای خویش تن است...بکش به غمزه که اینش سزای خویش تن است

در پریشان جمع ما با هم دو دل یکرنگ نیست
رشته افکار ما صد شاخه چون ایمان ماست

مردان قبلیه سرخ پوست از رییس جدید می پرسن: «آیا زمستان سختی در پیش است؟»
رییس جوان قبیله که هیچ تجربه ای در این زمینه نداشت،جواب میده «برید هیزم تهیه کنید»
بعد برای اطمینان میره به سازمان هواشناسی کشور زنگ میزنه: «آقا امسال زمستون سردی در پیشه؟»
پاسخ:«اینطور به نظر میاد»،
پس رییس به مردان قبیله دستور میده که بیشتر هیزم جمع کنند
و برای اینکه مطمئن بشه یه بار دیگه به سازمان هواشناسی زنگ میزنه: «شما نظر قبلی تون رو تایید می کنید؟»
پاسخ:«صد در صد»، رییس به همه افراد قبیله دستور میده که تمام توانشون رو برای جمع آوری هیزم بیشتر صرف کنند.
بعد دوباره به سازمان هواشناسی زنگ میزنه:
«آقا شما مطمئنید که امسال زمستان سردی در پیشه؟»
پاسخ: بگذار اینطوری بگم؛ سردترین زمستان در تاریخ معاصر!!!
رییس: «از کجا می دونید؟»
«پاسخ: «چون سرخ پوست ها دیوانه وار دارن هیزم جمع میکنن!!!

كرد كه لق نزند. بعد هم دستش را
به طرف پيره زن دراز كرد تا پيره زن
پاهايش را آرام روي قابلمه بگذارد و
بعد از روي قابلمه روي پله ي اول. دو
پايش را كه روي پله ي اول گذاشت،
پيرمرد قابلمه را روي زمين گذاشت.
دوباره پيره زن پاهايش را آرام روي
قابلمه و اين بار روي زمين گذاشت.
نمي دانم بقيه ي مسافران هم احساس من را داشتند يا نه؟!

چون رطوبت غیر طبیعیه چشمام
اجازه نداد سرم را بلند کنم و به
چهره سایرین نگاهی بیاندازم

پيرمرد و پيرزن يك عمر بود كه از
قابلمه خورده بودند، ولي هنوز حتي
يك قاشق هم از آن كم نشده بود.
با اينكه قابلمه شان فقط براي دو نفر غذا جا مي گرفت.
يك قابلمه پر از عشق ناب